Po rozłamie w PPS od listopada 1906 współorganizował struktury, a następnie wszedł w skład zagłębiowskiego OKR PPS-Frakcji Rewolucyjnej. Był także członkiem redakcji jej pisma „Górnik”, a także reprezentował organizację zagłębiowską na X (I) Zjeździe PPS-Fr.Rew. w Wiedniu (3–7 marca 1907). Wydany policji rosyjskiej przez prowokatora Mieczysława Sankowskiego został przez nią aresztowany 15 czerwca 1907. Siedział w więzieniach w Sosnowcu i Piotrkowie Trybunalskim. Ostatecznie decyzją administracyjną generała gubernatora warszawskiego został skazany na 3 lata zesłania do Rosji, do guberni wiackiej, z zakazem powrotu do Królestwa Polskiego.

Od 1909 mieszkał w Petersburgu, gdzie działał w Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej, oraz współpracował z wydawanym we Lwowie pismem „Promień, oraz zamieszczał korespondencje w „Przeglądzie Wileńskim” oraz w pismach warszawskich: „Prawdzie” i „Myśli Niepodległej”. Po wybuchu I wojny światowej zintensyfikował swoją poprzednią działalność, stając się jednym z czołowych działaczy lewicy niepodległościowej nad Newą. Nawiązał łączność z odbudowanym w kraju Centralnym Komitetem Robotniczym PPS-Frakcji.