Będąc jednym z głównych działaczy piotrogrodzkiej organizacji PPS, z jej ramienia od kwietnia 1917 był członkiem Tymczasowego Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS w Rosji. Reprezentował socjalistów polskich z Rosji na odbytej w Sztokholmie konferencji przedstawicieli polskich ugrupowań politycznych stojących na gruncie „aktu 5 listopada”, gdzie poparł stanowisko Włodzimierza Kunowskiego występującego przeciwko tworzeniu w Rosji polskich formacji zbrojnych oraz za podporządkowaniem się Tymczasowej Radzie Stanu. Zwołana w czerwcu 1917 w Piotrogrodzie I Konferencja sekcji PPS w Rosji powołała go ponownie do CKW. Następnie był reprezentantem partii w Komisji Likwidacyjnej ds. Królestwa Polskiego. Od kwietnia do sierpnia 1917 redagował „Głos Robotnika i Żołnierza”. Pod koniec sierpnia 1917 ustąpił w związku z bolszewizacją poglądów polskich socjalistów w Piotrogrodzie ze stanowisk redakcyjnych; opublikował jeszcze broszurę „O bolszewizmie”, w której ostrzegał przed bolszewikami i przeciwstawiał im umiarkowany socjalizm reprezentowany przez Piłsudskiego i Daszyńskiego. Po całkowitym zbolszewizowaniu sekcji piotrogrodzkiej PPS wystąpił z partii w grudniu 1917.