Duży wkład w rozwój nauczania medycyny położył Aleksander Sewer, powołując specjalnych nauczycieli, mających kształcić młode pokolenia lekarzy.

Główne kierunki medycyny starożytnej Teoretycy (racjonaliści) to najstarszy i najważniejszy nurt medycyny greckiej; wyprowadzony już od Hipokratesa z Kos (ok. 460-367 przed Chr.). Przekonani byli, że można odkryć ukrytą przyczynę różnych zjawisk chorobowych, spotkanych w doświadczeniu, i że istotnym zadaniem sztuki medycznej jest odkrycie tej przyczyny. Hipokrates uważał, że przyczyną chorób jest zepsucie się temperamentu człowieka; o temperamencie decyduje szczególne wymieszanie (krazis) czterech podstawowych płynów w organizmie: krwi, śluzu, żółci i czarnej żółci. Inni lekarze utrzymywali, że przyczyny chorób należy szukać w jakości krwi, inni przyczynę widzieli w złym krążenie płynu zwanego pneumą.

Metodycy to kierunek zapoczątkowany przez Temisona z Laodycei, a rozwijany przez Tessalos z Tralles i Soranosa z Efezu. Zmienili oni podejście metodologiczne właściwe lekarzom-teoretykom przez zakwestionowanie charakterystycznej dla nich mentalności etiologicznej. Metodycy utrzymywali, że o ukrytych przyczynach chorób nie można ani niczego zaprzeczać, ani niczego twierdzić.