Trzymali się zjawisk i usiłowali wydobyć z nich to, co mogło być korzystne dla chorego, dając się prowadzić samym przymusem doznań. Lekarze metodycy według Sekstusa Empiryka nie mają dogmatów i słowami posługują się z obojętnością, tzn. bez domniemań dogmatycznych.
Empirycy to kierunek zapoczątkowany przez Filinos z Kos, jego głównym inicjatorem był jednak Serapion z Aleksandrii. Kierunek ten najbardziej rozprzestrzenił się w okresie cesarstwa dzięki Menodotowi z Nikomedii. Empirycy zgadzali się z metodykami, ale odrzucali mentalność etiologiczną teoretyków. Doszli do stwierdzenia, że przyczyny chorób są niepoznawalne. W sposób uprzywilejowany traktowali zjawiska i doświadczenie. Lekarz empiryk miał uwzględniać także doświadczenia, które dotyczą szczególnych okoliczności i indywidualnych reakcji podmiotu (indiosynkrezja), i nigdy w żaden sposób nie powinien poświęcać szczegółu dla ogółu.