Rozwój medycyny w III wieku dokonał się w Aleksandrii, głównie za sprawą biblioteki, w której znajdowało się wiele dzieł o tematyce medycznej. Pracowali nad nimi Herofilos i Erasistratos. Opierali oni swoją wiedzę głównie na doświadczeniu. Według Aulusa Corneliusa Celsusa, dokonywali oni eksperymentów na żywych więźniach dostarczanych im przez królów Egiptu. Praktyki te potwierdza również Tertulian. Przeprowadzanie doświadczeń na żywych ludziach nie było w starożytności ogólnie akceptowane. Medycy jednak uważali, że to jedyny sposób na poznanie funkcjonowania ludzkiego organizmu.
Medycyna w Rzymie nie była, tak jak w reszcie świata starożytnego, związana z rolą bogów. Od początków chorobom przypisywano naturalne pochodzenie. Jej rozwój zaczął się w II wieku, kiedy to z Grecji zaczęli napływać do Rzymu lekarze – m.in. Archegatos i Asklepiades z Bitynii. Z biegiem czasu lekarze uzyskiwali coraz więcej przywilejów. August zwolnił ich z podatków, Hadrian uwolnił ich od obowiązku służby wojskowej. Skrócenie czasu nauczania medycyny spowodowało spadek poziomu leczenia. Dlatego też Septymiusz Sewer wprowadził zakaz praktyk lekarskich bez państwowej zgody.