Cztery maszyny używano w latach 1997–2001 do czasu dostarczenia docelowych SH-2G.
SH-2G Super Seasprite
thumb|Polski SH-2G Super Seasprite W pierwszej połowie lat osiemdziesiątych XX wieku, zakładając dalszą eksploatację fregat typów Knox i Oliver Hazard Perry, amerykańska marynarka zdecydowała się na podniesienie możliwości śmigłowców Seasprite. Zwiększono resurs konstrukcji, doposażono je w nowe sensory i oszczędniejsze silniki. Z planowanych 60 fabrycznie nowych SH-2F zamówiono ostatecznie 54, natomiast ostatnie sześć miało powstać już w nowej wersji.
Do opracowania kolejnej generacji posłużył jeden z SH-2F przebudowany na prototyp oznaczony YSH-2G. Otrzymał on wzmocnioną konstrukcję, dwa silniki General Electric T700-GE-401C, system nawigacji AN/ASN-150, laserowy system wykrywania min morskich Magic Lantern oraz zmodyfikowany radar z cyfrową obróbką sygnału. Na śmigłowcu zastosowano odbiornik AN/UYS-503, pozwalający na samodzielne przetwarzanie danych z pław hydroakustycznych. Prototyp oblatano 2 kwietnia 1985 roku.