Zmiany konstrukcyjne i dodatkowe wyposażenie zwiększyły ich masę – podczas gdy maksymalna masa startowa SH-2D wynosiła 5465 kg, a wczesnych SH-2F – 5805 kg. Późnoseryjne SH-2F osiągały już masę 6124 kg.
SH-2F były wykorzystywane operacyjnie między innymi podczas operacji Earnest Will (1987–1988), której celem była osłona kuwejckich zbiornikowców przed atakami Iranu („wojna tankowców”), a także w kwietniu 1988 roku podczas operacji Praying Mantis. Ostatni raz SH-2F użyto bojowo w trakcie operacji Pustynna Burza w 1991 roku.
W latach dziewięćdziesiątych rozpoczął się proces wycofywania SH-2F. Śmigłowce współdziałały głównie z fregatami typu Knox i krótkokadłubowymi jednostkami typu Oliver Hazard Perry, które stopniowo opuszczały służbę. Pierwsze fregaty typu Knox wycofano w 1991 roku, co oznaczało równoczesne rozpoczęcie redukcji floty SH-2F. Ostatnie egzemplarze tego wariantu wycofano w 1993 roku. Nie zakończyło to jednak całkowicie służby konstrukcji – już w połowie lat osiemdziesiątych rozpoczęto bowiem prace nad nową, zmodernizowaną wersją oznaczoną SH-2G. Śmigłowce w wersji SH-2F zostały wyeksportowane jedynie do Nowej Zelandii.