Resurs kadłuba zwiększono do 10 tysięcy godzin, wprowadzono nową awionikę i przystosowano konstrukcję do dalszych modernizacji. Pierwsze seryjne SH-2G Super Seasprite dostarczono w 1986 roku, a do służby weszły w 1993 roku. Łącznie zbudowano dwadzieścia cztery egzemplarze dla US Navy, z czego część jako maszyny fabrycznie nowe. Wraz z wycofaniem ostatnich krótkokadłubowych fregat typu Perry w 2001 roku zakończono ich eksploatację; część zakonserwowano, a część sprzedano za granicę. W sumie flota Seasprite’ów w lotnictwie morskim USA wylatała około 1,5 miliona godzin, ustępując miejsca śmigłowcom Sikorsky SH-60 Seahawk. Śmigłowce SH-2G w kilku podwersjach wyeksportowano do Australii, Egiptu, Nowej Zelandii oraz Polski.
Konstrukcja Pierwsze wersje śmigłowca, oznaczone jako UH-2A i UH-2B, były zbudowane w układzie klasycznym z czteropłatowym wirnikiem nośnym i czteropłatowym śmigłem ogonowym. Napęd stanowił pojedynczy silnik turbowałowy General Electric T58-GE-8B o mocy około 1050 koni mechanicznych, co przy maksymalnej masie startowej sięgającej 5465 kg okazało się niewystarczające.