Pozytywne wyniki prób doprowadziły do decyzji o przebudowie dwudziestu HH-2D na wariant ZOP, zamówionych w dwóch transzach po dziesięć maszyn w latach budżetowych 1970 i 1972.
Kolejnym wariantem przeznaczonym do zadań ZOP była wersja SH-2F. Konstrukcyjnie różniła się od SH-2D jedynie zastosowaniem łopat wirnika głównego o zwiększonej żywotności oraz silników T58-GE-8F. Najważniejsze zmiany dotyczyły wyposażenia misyjnego – śmigłowce otrzymały radar LN-66HP, nowszy detektor anomalii magnetycznych AN/ASQ-81(V)2, system nawigacji i łączności taktycznej AN/ASN-123C, system ostrzegania przed opromieniowaniem radarowym AN/ALR-66 oraz nowy odbiornik danych z boi hydroakustycznych AN/ARR-75.
Dostawy SH-2F rozpoczęły się w maju 1973 roku i trwały do 1982 roku. Do standardu SH-2F przebudowano łącznie osiemdziesiąt cztery egzemplarze wcześniejszych wersji oraz szesnaście SH-2D. W 1981 roku zamówiono sześćdziesiąt nowych SH-2F z przeznaczeniem dla fregat typów Knox oraz Oliver Hazard Perry, jednak ostatecznie dostarczono pięćdziesiąt cztery egzemplarze. Maszyny te, określane jako późnoseryjne, różniły się od wcześniejszych między innymi zastosowaniem głowic optoelektronicznych i wyrzutników środków zakłócających AN/ALE-39.