Koniec wojny przyniósł kolejne ciężkie doświadczenia życiowe. Wskutek reformy agrarnej rodzinie Noiki została skonfiskowana większość majątku, czyli ziemi. Ojciec Constantina nie wytrzymał tej straty i umarł na zawał serca. Umarła też jego siostra. Noica przeniósł się z Sinaia do rodzinnej wsi Chiriacu niedaleko Aleksandrii. Nie umiał jednak zajmować się gospodarstwem, dlatego też z pewną ulgą przyjął skierowanie go na przymusowe osiedlenie się w miejscowości Cămpulung Muscel w latach 1949–1958. Pomimo życiowych niepowodzeń, nie opuszczało Noiki poczucie szczęścia, a także pragnienie dalszych badań nad kulturą. Pisał bardzo dużo, nie łudząc się przy tym nadzieją na wydanie swoich dzieł. Grudzień 1958 roku przyniósł kolejne przykre doświadczenie. Noica wraz z innymi wybitnymi intelektualistami został oskarżony i skazany na 25 lat więzienia, za czytanie i rozprzestrzenianie prac Mircea Eliade i Emila Ciorana. Okres więzienny wykorzystał Noica do odnowy duchowej i głębokich przemyśleń nad życiem.