W 1964 roku, na mocy amnestii powszechnej Noica wraz z pozostałymi więźniami wyszedł na wolność. Po wyjściu z więzienia zaczął pracę w Ośrodku Logiki przy Rumuńskiej Akademii w Bukareszcie. Ponownie zaistniał w kulturze rumuńskiej książką Douăzeci și șapte trepte ale realului (Dwadzieścia siedem stopni rzeczywistości). W jego dalszej twórczości będą odtąd widoczne dwa kierunki: przewrócenie wolności myślenia poprowadziło go do zbudowania oryginalnego systemu ontologicznego, a potrzeba odzyskania świadomości i kultury narodowej do poszukiwania duchownych wartości Rumunów. Wyrazem tego ostatniego stają się książki, powstałe z inspiracji życiem narodu i bez wyjątku mające w tytule słowo „rumuńskie”: Rostirea filozofică românească (Mowa rumuńskiej filozofii) wydana w 1970 roku, Creație și frumos în rostirea românească (Twórczość i piękno w wypowiedzi rumuńskiej) wydana w 1973 roku, Eminescu sau gânduri despre omul deplin al culturii românești (Eminescu, czyli człowiek doskonały kultury rumuńskiej) wydana w 1975 roku.