Przez dwa miesiące pełnił funkcję redaktora naczelnego skrajnie prawicowego pisma Bunavestire, do którego też napisał około 19 artykułów o tematyce narodowo-patriotycznej.
W październiku 1940 wyjechał do Berlina, gdzie otrzymał posadę wykładowcy filozofii w Instytucie Rumuńsko-Niemieckim. Przebywając w Berlinie dostał propozycję napisania krótkiej rumuńskiej historii filozofii. Na początku optymistycznie zabierał się do pracy, jednak wkrótce zdał sobie sprawę, że właściwie nie ma o czym pisać. To bolesne doświadczenie, myśl, że należy się do kultury, która nie stworzyła własnej filozofii, będzie przez resztę życia pchać Noicę do stworzenia podstaw rumuńskiej filozofii. Na wiosnę 1941 wrócił do kraju ogarniętego przez wojnę. Ze względu na stan zdrowia nie został wzięty do wojska. W okresie wojny urodziła się dwójka jego dzieci – Razvan i Aleksandra.
W roku 1943 ukazała się książka Două întroduceri și o trecere spre idealism (Dwa wprowadzenia i przejście do idealizmu). W tym dziele Noica stara się dowieść, że krytycyzm jest koncepcją otwartą, w tym czasie, gdy Kant zakłada, że każda krytyka zamyka moment krytyki i otwiera przejście do „doktryny”.