Negulescu i wyjechał wraz z żoną do Sinaia, gdzie przetłumaczył w ciągu dwóch lat osiem powieści kryminalnych Edgara Wallace’a dla wydawnictwa Herz.

W 1935 zachorował na gruźlicę, zaś na skutek komplikacji przeszedł ciężką operację, w wyniku której pozostał na całe życie z jedną nerką. Mimo to nie przestał pracować. Przetłumaczył z języka łacińskiego dzieło Kartezjusza Regulae ad directionem ingenii, które opatrzył obszernym wstępem i komentarzem, starając się stworzyć filozoficzną terminologię rumuńską. Kontynuując swe badania w tej dziedzinie w roku 1936 opublikował książkę pt. Concepte deschise în istoria filosofiei la Descartes, Leibnitz și Kant (Koncepcje otwarte w historii filozofii u Kartezjusza, Leibnitza i Kanta), za które został nagrodzony premią Rumuńskiej Akademii Nauk. Była to z jednej strony próba oswojenia zwyczajnego rumuńskiego czytelnika z twórczością trzech wielkich filozofów, zaś z drugiej kontynuacja rozwoju własnej myśli autora. Noica w tym dziele zastanawia się nad koncepcją mathesis universalis u Kartezjusza oraz nad ideą scientia generalis Leibniza, od których oddziela temat „koncepcji otwartych” (pewien układ etyczny, który ciągle się wzbogaca poprzez nowe określenia).