W tym samym roku został powołany do służby wojskowej, którą odbył w Batalionie Strzelców Górskich w Sinaia. Po ukończeniu rocznego przeszkolenia wojskowego znów wrócił na uczelnię.
W latach 1932–1934 pracował jako bibliotekarz na Uniwersytecie w Bukareszcie, jednocześnie poświęcając rok studiom na Wydziale Matematyki i Filozofii Klasycznej. W tym samym okresie współuczestniczył w tworzeniu kulturowego stowarzyszenia „Criterion”, które skupiało rumuńskich luminarzy takich jak, Mircea Eliade, Emil Cioran, Mircea Vulcănescu, Eugène Ionesco oraz innych intelektualistów.
W 1934 Noica ożenił się z Angielką Wendy Muston. W tym samym roku wydana została jego pierwsza książka "Mathesis sau bucuriile simple” (Mathesis lub proste radości), za którą otrzymał nagrodę Fundacji Królewskiej dla młodych pisarzy. Książka ta jest zarazem esejem, traktatem filozoficznym oraz intymnym dziennikiem. Autor opisuje dwa typy kultur – geometryczny i historyczny, przez czym osobiście opowiada się za tym pierwszym. Ten bez wątpienia ogromny sukces w wieku 25 lat otwierał przed Noicą prostą drogę do kariery naukowej. Zamiast tego Noica wybrał dobrowolną samotność, która miała mu zapewnić prawdziwą wolność ducha i niezależność w myśleniu. Odrzucił więc propozycję asystentury u P.P.