oczekujący na nowe silniki, których rozwój się opóźniał. Jeszcze przed jego oblotem, postanowieniem Rady Ministrów ZSRR z 19 września 1953 roku samolot skierowano do produkcji w zakładzie nr 18 w Kujbyszewie.
Drugi ulepszony prototyp „95/2” dopiero w grudniu 1954 roku otrzymał silniki i wzbił się w powietrze 16 lutego 1955 roku. Samolot napędzany był czterema silnikami TW-12 (później oznaczonymi NK-12), skonstruowanymi w biurze Kuzniecowa przez grupę inżynierów pod kierunkiem Austriaka , w czasie wojny konstruktora w zakładach Junkersa. Dzięki dopracowaniu konstrukcji i zastosowaniu nowych materiałów, prototyp ten był ponadto nieco lżejszy (zredukowano przeciążenie w stosunku do projektu z 15% do 3%). Podczas prób miał on masę startową 167 200 kg. Już 1 maja 1955 roku prototyp i jeden seryjny Tu-95 zademonstrowano na defiladzie pierwszomajowej. 8 stycznia 1956 roku zakończono etap prób fabrycznych. Dopiero 31 maja 1956 roku rozpoczęto badania państwowe prototypu i pierwszego samolotu (nr 5800101), prowadzone do sierpnia. Planowanym oznaczeniem wojskowym, od inicjałów konstruktora, miało być Tu-20, ale ostatecznie zdecydowano nazwać samolot Tu-95, zgodnie z oznaczeniem fabrycznym.