Mimo to, nazwa Tu-20 funkcjonowała przez pewien czas w literaturze zachodniej przypuszcza, że oznaczenie na Zachodzie Tu-20 mogło się wziąć od kompleksu rakietowego Tu-95K-20.. W kodzie NATO samolot otrzymał oznaczenie Bear (niedźwiedź).
Produkcja i wersje Wersje bombowe thumb|left|Tu-95 w wersji bombowej w locie. Widoczna komora bombowa thumb|Tu-95N (doświadczalna modyfikacja) w muzeum w Monino Pierwszym wariantem seryjnym był bombowiec Tu-95 z silnikami NK-12, o praktycznym zasięgu 12 100 km z ładunkiem 5000 kg bomb. Pierwsze samoloty odpowiadały prototypowi. Następnie w celu zwiększenia zapasu paliwa przedłużono kadłub o 2,72 m, a masa startowa wynosiła 172 000 kg. Pierwsze seryjne samoloty zbudowano już na początku 1955 roku. Siedem samolotów, jeszcze nie odebranych przez wojsko, z pilotami zakładowymi, przeznaczono do udziału w święcie lotnictwa w Tuszynie w lipcu 1955 roku. W latach 1955–58 wyprodukowano ich ogółem 31 sztuk. Formalnie samolot Tu-95 został przyjęty na uzbrojenie lotnictwa dopiero 26 września 1957 roku, ale z danymi odpowiadającymi wersji Tu-95M. Słabym elementem wczesnych samolotów były silniki NK-12, które początkowo były zawodne i osiągały moc startową 12 500 KM, a realnie ok. 9000 KM. Miały też niski resurs 50, a potem 100 godzin. W latach 70.