Równolegle z pierwszym prototypem zbudowano płatowiec do prób statycznychPrototypy nosiły numery seryjne: 580001, 580002 (do prób statycznych) i 5800003 ()..
Prototyp „95/1” wykonał swój pierwszy lot 12 listopada 1952 roku (pilot A. Pierielot). Jako napęd posłużyły cztery silniki turbośmigłowe 2TW-2F, które stanowiły zdwojoną odmianę silnika TW-2F o mocy 6250 KM. Silnik ten opracowany był w 1948 roku pod oznaczeniem „022” w biurze kontrukcyjnym Kuzniecowa przy zakładzie nr 2 pod Kujbyszewem z pomocą wywiezionych do ZSRR niemieckich konstruktorów, pod kierunkiem inż. Scheibe, w oparciu o niemiecki silnik turboodrzutowy Jumo 012. Zdwojony silnik 2TW-2F był gotowy w 1951 roku i napędzał czterołopatowe śmigła przeciwbieżne. Było to rozwiązanie przejściowe do czasu opracowania lepszego napędu, jaki miał otrzymać drugi prototyp. Maszyna prototypowa rozbiła się jednak w siedemnastym locie 11 maja 1953 roku, z czterema osobami załogi, w tym Pierielotem, z powodu rozpadnięcia się reduktora silnika. Projektowi zagroziło na skutek tego zamknięcie przez władze przemysłu lotniczego, lecz Tupolew zdołał przeforsować kontynuowanie prac w oparciu o zbudowany już przed końcem 1952 roku drugi prototyp, określany jako „dubler”;