Do grudnia 1915 Immelmann zestrzelił dalsze 6 samolotów, stając się ulubieńcem prasy niemieckiej nazywanym Orłem z Lille (Der Adler von Lille) i rywalizując z Boelckem o kolejne zwycięstwa. Latał wówczas na Fokkerze E.I o numerze E13/15. Swój drugi samolot zestrzelił 10 września. 23 września jego samolot został poważnie uszkodzony w walce z francuskim Caudron G.4, również uszkodzonym. 12 stycznia 1916 on i Boelcke, mając po 8 zwycięstw, zostali pierwszymi niemieckimi lotnikami odznaczonymi najwyższym niemieckim odznaczeniem Pour le Mérite (nazwanym później potocznie Blauen Max – po angielsku: Blue Max od koloru orderu i imienia Immelmanna).
18 czerwca 1916 roku wieczorem Immelmann zginął w walce z brytyjskimi samolotami nad północną Francją, przyczyny jego śmierci nie są do końca ustalone. Według wersji brytyjskiej został on zestrzelony przez dwumiejscowy myśliwiec F.E.2b z załogą: pilot G.R. McCubbin i strzelec J. H. Waller z 25. dywizjonu RFC. Niemcy z kolei przypisywali zestrzelenie Immelmanna artylerii przeciwlotniczej, wersję tę popierał konstruktor samolotu Anthony Fokker.