Na przełomie 1939 i 1940 stawiał ofensywne zagrody minowe u wybrzeży Anglii w trzech nocnych operacjach: 18/19 listopada 1939 w ujściu Humber, pod flagą kmdra por. Beya (z „Hans Lody” i „Friedrich Eckoldt” – prawdopodobnie na tych minach zatonął MS „Piłsudski”), 12/13 grudnia 1939 pod Newcastle (z „Friedrich Ihn”, „Bruno Heinemann”, „Richard Beitzen” i „Hermann Künne”) oraz 6/7 stycznia 1940 u ujścia Tamizy (z „Friedrich Eckoldt” i „Friedrich Ihn”). 23 grudnia 1939 został lekko uszkodzony w kolizji z „Hermann Schoemann” w rejonie Wilhelmshaven.
Od stycznia do kwietnia 1940 przebywał w remoncie. Nie brał udziału w ataku na Norwegię. Na początku czerwca 1940 wziął udział w operacji Juno – eskorcie pancerników „Scharnhorst” i „Gneisenau” i krążownika „Admiral Hipper” atakujących alianckie transporty z Norwegii (z niszczycielami „Hermann Schoemann”, „Hans Lody” i „Karl Galster” oraz torpedowcami „Falke” i „Jaguar”). Później, w dniach 20–23 czerwca 1940, eskortował uszkodzonego podczas operacji „Scharnhorsta” do Kilonii (z „Schoemannem”, „Lody” i dwoma torpedowcami). 1 września 1940 osłaniał operację stawiania zagrody minowej SW3 na Morzu Północnym.