W 1536 roku podwyższono wiek, w którym posiadacz timaru miał stawiać się osobiście na służbę wojskową, z 10 lat na 16 lat (powodem były znaczne dystanse, na których odbywały się kampanie).
Z roku 1525 pochodzi pierwsza wiarygodna informacja dotycząca liczebności jeźdźców, która wynosiła 27 818. W europejskich prowincjach stacjonowało 10 618 jeźdźców, a w Azji Mniejszej i Syrii 17 200. Biorąc pod uwagę ich podkomendnych na kampanie wojenną, łącznie mogło się stawić około 50 000 ludzi (lecz nie wszyscy jednocześnie). Na początku rządów Selima III (sułtan od 1789) zarejestrowanych było 30 tysięcy spahisów, z czego na wezwanie sułtana na służbę stawiło się tylko 2-3 tysiące.
Pod koniec XVIII wieku feudalne oddziały spahisów w praktyce przestały istnieć, poprzez przekształcenie się jej członków w pokojową, wiejską klasę, opłacającą podatki. Reformatorzy wojskowi, zamiast reorganizować timariotów, preferowali opodatkowanie timarów, w celu opłacenia innych oddziałów wojsk. Część z pozostałych aktywnych spahisów dołączyła do Kapykułów, tworząc nowy, niewielki oddział .