Taktyka Prowincjonalni spahisi w trakcie wymarszu mieli za zadanie zabezpieczanie flanek oraz taboru podążającego za armią. Kształtująca się do XVI wieku taktyka osmańska ustawiała w trakcie bitwy timariotów na flankach armii. Na czele armii, pomiędzy timariotami, stawiany był system fortyfikacji wraz z wysuniętymi Azabami oraz umieszczoną za nimi artylerią. Na początku bitwy timarioci dezorganizowali kawalerię przeciwnika, wykonując pozorowane uderzenia i prowadząc nieustanny ostrzał z łuków. Celem było zwabienie przeciwnika pod pozycje osmańskiej piechoty, jeśli to się udało, timarioci ustępowali miejsca piechocie, a sami dokonywali okrążenia przeciwnika. Po przetrzymaniu uderzeń przeciwnika w centrum oraz wykonaniu ostrzału przez janczarów i artylerię, timarioci mieli za zadanie uderzyć na przeciwnika, oflankować i w miarę możliwości okrążyć. Honorowa pozycja na prawej flance formacji przyznawana była w przypadku bitwy na kontynencie europejskim spahisom z Rumelii, w przypadku kontynentu azjatyckiego spahisom z Anatolii.
Wyposażenie Z zasady timariota był lekkim kawalerzystą uzbrojonym w łuk kompozytowy. W walce w zwarciu korzystał z miecza, zakrzywionego bułata , oszczepów, tylko okazjonalnie posiadając włócznię.