Jego obowiązkiem było utrzymywanie porządku w swoim lennie i w przypadku zasądzanych grzywien otrzymywał połowę ich wartości.
Aby móc planować kampanie wojenne, potrzebna była wiedza na temat możliwości mobilizacyjnych spahisów. W tym celu prowadzono rejestry lenn, lenników i ich zobowiązań wojskowych (timär-defter). Na ich podstawie odnotowywano osoby, które nie stawiały się na służbę wojskową. Rejestry te miały także utrudniać spahisom (zwłaszcza z odległych prowincji) przekształcenie lenna w ziemię prywatną. Co mniej więcej 20 lat sporządzano nowy rejestr. Pierwsze rejestry pochodzą z lat 1431-1432, rozwinięty system księgowania sugeruje, że istniały już prawdopodobnie kilkadziesiąt lat.
Wśród timariotów większość stanowili ci, którzy odziedziczyli ogólne prawo do lenna po ojcu. Mniejszość stanowiły osoby, które wcześniej utrzymywane były z stałej pensji, czyli żołnierze (janczarzy, jeźdźcy sześciu dywizji), dworzanie, pracownicy pałacu i z domostw paszów. W miejsce syna timarioty mającego prawo na dziedziczenie, będącego jeszcze dzieckiem, należało wystawić uzbrojonego mężczyznę na kampanie wojenną.