W latach 40. i 50. XVIII wieku osady Czuwańców były często obiektem najazdów ze strony Czukczów; z tego powodu duża grupa Czuwańców przesiedliła się najpierw w rejon Anadyru, a ponieważ i tam zagrażali im Czukcze, następnie przenieśli oni się dalej, do Giżygi. Tamtejsi Czuwańcy podlegali kulturowemu i językowemu wpływowi Koriaków. Po ujarzmieniu Czukczów przez Rosjan Czuwańcy zaczęli powracać na obszar Anadyru. W wyniku tych migracji i rozdzielenia populacji na różne grupy, podlegające wpływom różnych narodów, na początku XIX wieku sformowały się dwie grupy etnograficzne Czuwańców. Jedną z nich byli częściowo zrusyfikowani Czuwańcy osiadli (zwani Markowcami, Anadyrcami), zamieszkujący głównie okolice osady Markowo, częściowo zaś w rejonie dolnego Anadyru, zaś drugą – prowadzący koczownicze życie hodowcy reniferów, zbliżeni kulturowo do Czukczów i Koriaków, zamieszkujący głównie górny bieg rzeki Anadyr.
W końcu XIX wieku osiadli Czuwańcy byli jednym z pięciu „społeczeństw” rejonu Anudyru. Mówili dialektem markowskim i nazywali siebie Markowcami i Anadyrcami.