Ponadto Perrault w dalszym ciągu oddawał się twórczości okolicznościowej, związanej z pełnionymi funkcjami publicznymi. Przykładem może być podany przez niego w 1668 roku projekt labiryntu w wersalskich ogrodach, w którym znalazło się trzydzieści dziewięć fontann inspirowanych bajkami Ezopa. W 1673 roku Perrault zaproponował serię epigramatów, które miały zostać umieszczone na fontannach, ostatecznie jednak do tego celu wybrano czterowersowe apologi Isaaca de Benserade.
13 listopada 1671 roku Perrault został przyjęty do Akademii Francuskiej, a w lutym kolejnego roku stał się jej kanclerzem i zreformował tryb pracy tej najstarszej i najszacowniejszej z królewskich akademii, której najważniejszym zadaniem było opracowanie normatywnego słownika języka francuskiego. W 1672 roku otrzymał intratny i prestiżowy urząd generalnego kontrolera budowli, sztuk i manufaktur królewskich (contrôleur général des Bâtiments, arts et manufactures du roi). Wtedy też poślubił dziewiętnastoletnią Marie Guichon, która w ciągu sześciu lat małżeństwa urodziła czworo ich dzieci.