Wiosną 1931 roku Matuszewski znalazł się w niełasce Piłsudskiego. Zgłosił bowiem propozycję redukcji wydatków na Wojsko Polskie, co wzburzyło marszałka. Niezadowolenie Piłsudskiego wzbudziła także propozycja zawarcia niekorzystnej dla skarbu państwa umowy o pożyczkę zapalczaną z koncernem Ivara Kreugera. Matuszewskiego krytykował również prezydent Ignacy Mościcki. W konsekwencji nowym rządzie pod kierownictwem Aleksandra Prystora na stanowisku ministra skarbu zastąpił go Jan Piłsudski. Niemniej koncepcje Matuszewskiego nadal miały przemożny wpływ na politykę gospodarczą państwa, gdyż prominentne stanowiska zachowali jego zwolennicy: Adam Koc (wiceminister skarbu) i Tadeusz Lechnicki (sekretarz Biura Ekonomicznego Rady Ministrów). W konsekwencji polityka deflacyjna była kontynuowana, co przełożyło się na pogłębienie skutków wielkiego kryzysu.

W latach 1930–1931 był prezesem Polskiego Związku Tenisowego. W latach 1932–1936 czołowy publicysta „Gazety Polskiej”, której nakład wynosił wtedy 35 tys. egzemplarzy (po odejściu Matuszewskiego z redakcji nakład „Gazety Polskiej” spadł o połowę). Był również redaktorem naczelnym miesięcznika „Polityka Narodów”.