Matuszewski pełnił funkcję ministra skarbu także w czterech kolejnych rządach (Kazimierza Bartla, Walerego Sławka, Józefa Piłsudskiego i ponownie Walerego Sławka).
Kilka miesięcy po wejściu Matuszewskiego do rządu, Polskę i świat zaczął ogarniać wielki kryzys. Matuszewski początkowo uważał, że problemy gospodarcze będą miały charakter przejściowy. Niemniej jesienią 1929 roku przeforsował wstrzymanie części projektów inwestycyjnych, co w konsekwencji przyspieszyło wejście Polski w okres kryzysu. W późniejszym okresie forsował koncepcję walki z kryzysem poprzez tzw. politykę deflacyjną. Polegała ona na utrzymywaniu równowagi budżetowej, stabilnego kursu złotówki i tworzeniu dogodnych warunków dla sektora prywatnego. Jej elementami były m.in. masowe zwolnienia oraz obniżki uposażeń pracowników państwowych, zmniejszenie emerytur, rent i zasiłków dla bezrobotnych oraz podwyżki podatków, które jednakże nie obejmowały kapitału prywatnego. Tym samym polityka Matuszewskiego zmierzała do ochrony przedsiębiorców, przy przerzuceniu ciężaru ratowania równowagi budżetowej na pracowników najemnych.