Po przewrocie majowym 1926 jeden z czołowych reprezentantów prawicy obozu sanacyjnego. Zaliczał się do grupy młodych piłsudczyków (tzw. Aniołów Stróżów), których przydzielono do poszczególnych resortów z zadaniem kontrolowania bezpartyjnych ministrów. Matuszewski pełnił taką rolę przy ministrze spraw zagranicznych Auguście Zalewskim. Powierzono mu kierowanie sprawami personalnymi, odpowiadał także za fundusz dyspozycyjny. W latach 1926–1928 był dyrektorem Departamentu Administracyjnego MSZ.
W 1927 otrzymał tytuł członka honorowego PZLA. W latach 1928–1929 poseł RP w Budapeszcie. W pracach nad zmianami konstytucyjnymi podjętych pod koniec lat dwudziestych przestrzegał przed dopuszczeniem mniejszości narodowych do równego z Polakami wpływu na państwo.
W kwietniu 1929 roku Kazimierz Świtalski zaproponował mu objęcie teki ministra skarbu. Fakt, iż stanowisko to powierzono osobie bez przygotowania teoretycznego i doświadczenia praktycznego w dziedzinie skarbowości był zaskoczeniem dla opinii publicznej i świata polityki. Niemniej Świtalski miał do Matuszewskiego całkowite zaufanie – do tego stopnia, iż podjęcie się misji tworzenia rządu uzależnił od jego zgody na objęcie teki ministerialnej.