Na początku XIV w. na Węgrzech panowała wojna domowa, w której o władzę walczył Karol Robert. Jego zwolennikiem był Kokosz Berzeviczy, który wsławił się m.in. w oblężeniu i zdobyciu Zamku Spiskiego i Ostrzyhomia, kościelnej stolicy Węgier. Król nagrodził go, przywilejem z 13 lipca 1306 r. nadając mu ziemie na środkowym Spiszu, w tym wieś , strażnicę położoną przy granicy z księstwem krakowskim. Z dokumentów wynika, że dopiero wtedy Berzeviczowie rzeczywiście weszli w posiadanie gruntów na Zamagurzu. Kokosz, jak przypuszczał ks. Stanisław Załęski (Czerwony Klasztor w Pieninach, wyd. 1880), swoje imię otrzymał zapewne z racji swojego wojowniczego charakteru: ...zabił w jakiejś zwadzie domowej Fryderyka, syna hrabiego spiskiego Arnolda, poranił jego ludzi, poniszczył jego włości – sąd spiski za karę skazał go w 1307 r. na karę 200 grzywien, wybudowanie 6 klasztorów i ufundowanie 4000 mszy świętych za zamordowanego.