– 24 zasiedlone przez Niemców spiskie miasta, tzw. królewskie, utworzyły prowincję ze stolicą w Lewoczy. Podlegała ona królowi za pośrednictwem wojewody Sasów, a w sprawach kościelnych – proboszczowi spiskiemu.
Początki istnienia zamku W zasiedlaniu Spiszu pomagali proboszczowie oraz rody feudalne, którym królowie węgierscy nadali ziemie na Spiszu: Berzeviczowie, Mariassy, Görgeyówie i Drugethowie. Akcje te obejmowały już istniejące wcześniej osady słowiańskie, o czym świadczy wiele zachowanych słowiańskich nazw. Na północnych rubieżach Spiszu, czyli na tzw. Zamagurzu, ziemie otrzymali Berzeviczowie – w 1272 r. król Władysław IV Kumańczyk nadał Polanowi Berzeviczowi grunta na północ od Kieżmarku aż po Dunajec. Nadanie to miało charakter wyłącznie pretensyjny, ponieważ obszary nad Popradem pozostawały jeszcze ówcześnie pod panowaniem polskim. W polskiej historiografii utratę Zamagurza przez księstwo krakowskie badacze łączą zwykle z przyłączeniem do Węgier kasztelanii podolinieckiej w 1315 r.