Po wojnie mieszkał we Francji i Hiszpanii. W połowie lat 50. osiedlił się w Pöcking w Bawarii, prowadził działalność publicystyczną. Opublikował około 35 książek o tematyce historycznej, społecznej i politycznej. Był też doradcą Franza Josefa Straußa do spraw politycznych.

W 1961 formalnie zrzekł się roszczeń do tronu austriackiego. Kwestia zniesienia obowiązującego go zakazu wjazdu do Austrii wywołała kryzys polityczny. Ostatecznie jego przyjazd stał się możliwy dopiero w 1966. Pod koniec życia przyznał, że zrzeczenia się roszczeń dokonał wyłącznie z pragmatyzmu.

Był wieloletnim propagatorem idei paneuropeizmu. Od 1958 był wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Unii Paneuropejskiej, w 1972 został jej tymczasowym przewodniczącym, a w następnym roku objął funkcję przewodniczącego. Kierował tą organizacją do 2004, po czym został jej honorowym przewodniczącym.

W 1978 przyjął obywatelstwo Republiki Federalnej Niemiec. W 1979, 1984, 1989 i 1994 z ramienia bawarskiej CSU uzyskiwał mandat posła do Parlamentu Europejskiego, który wykonywał do 1999. W PE zasiadał we frakcji chadeckiej. Latem 1989 był pomysłodawcą „pikniku paneuropejskiego” – wówczas na kilka godzin otwarto granicę austriacko-węgierską;