W roku 1902 Towarzystwo Strażnica wydało Biblię paralelną Holmana w nakładzie 5000 egzemplarzy, a w roku 1907 opublikowało specjalną edycję Pisma Świętego zawierającą przedruk Biblii króla Jakuba oraz 500-stronicowy dodatek nazwany „Berejskim podręcznikiem nauczycieli biblijnych”. Ta edycja z roku 1907 została nazwana „Biblią nauczycieli”.
Od roku 1926 rozpoczęto druk przekładów biblijnych na własnych maszynach drukarskich, a pierwszym samodzielnie wydrukowanym przekładem był The Emphatic Diaglott dokonany przez Benjamina Wilsona. W latach 1942–1950 Świadkowie Jehowy wydrukowali i rozprowadzili około 700 tysięcy egzemplarzy Biblii króla Jakuba z 1611 roku. W latach 1944–1950 wydrukowali i rozpowszechnili ponad 250 tysięcy sztuk przekładu American Standard Version z roku 1901.
Począwszy od roku 1879 w „Strażnicy” oraz w innych publikacjach Towarzystwa Strażnica powoływano się na dziesiątki różnych przekładów Pisma Świętego. Przedstawiciele grupy uważali jednak stosowane dotychczas tłumaczenia za obarczone błędami wynikającymi z wpływu tradycji kościelnej i dogmatów, co ich zdaniem zniekształcało pierwotny sens tekstu. Głównym zarzutem wysuwanym przez nich było również usuwanie tetragramu (imienia Bożego) z tekstu głównego. W konsekwencji w 1946 roku ówczesny prezes organizacji, Nathan H.