W polszczyźnie średniowiecznej występowały dwie samogłoski nosowe identyczne co do barwy (najprawdopodobniej było to [ą]), ale różne co do długości, a więc [ą] krótkie i [ą] długie. Oznaczało się je literą ꟁ, której kształt jednak nie był jednakowy w różnych tekstach, np. wahał się od przypominającej greckie φ (w Kazaniach świętokrzyskich) do przypominającej ѻ (w Psałterzu floriańskim). Znak ꟁ na oznaczenie nosówek, dość zwykły w pierwszej połowie XV w., wystąpił po raz ostatni w Biblii szaroszpatackiej, a pod koniec wieku zupełnie wyszedł z użycia. Około r. 1440 Jakub Parkoszowic przygotował w rękopisie pierwszy traktat o ortografii polskiej. Wiele wieków później był on kilkakrotnie drukowany pod tytułem Jakóba syna Parkoszowego traktat o ortografii polskiej. Uczony opracował kompletny system zapisu spółgłosek miękkich i twardych oraz występujących ówcześnie w języku polskim samogłosek krótkich i długich, posługując się przykładami 590 wyrazów tekstowych. Jego wysiłek szedł w kierunku ustalenia odrębnych liter lub zestawów liter dla każdego fonemu. Jednak błędy notacji, popełnione być może przez niezaznajomionych z tematem przepisywaczy, obniżają przejrzystość tego zachowanego w jednym egzemplarzu rękopisu.