Stąd dzieło Parkoszowica nie stało się wystarczająco popularne, aby mieć wpływ na rozwój polskiej ortografii. Oto przykłady innowacji, jakie proponował: a: a, np. tak ą: ꟁ, np. pissꟁc (=pisząc), xꟁꟁdz (=ksiądz) ā: aa, np. Adaam, daal ć: ç, np. pissaç (=pisać), meeç (=mieć) č: cz, np. czas e: e, np. ne (=nie) ę: ą, np. bądzie, gązik (=język) ē: ee, np. gee (=je), umee (=umie) f: ff, np. ffitaa (=chwyta) j: g, np. pige (=pije), gestli (=jest li) ō: oo, np. othoosz (=otóż), mood (=miód) ū: uu, np. kaptuur, kuur ź: zz, np. zzima, z zolo (=zioło) ž: sz, np. tesz, szak (=żak), kaszde.
Ortografia doby średniopolskiej thumb|250px|Nowy karakter polski z 1584 roku, w odmianie pochyłej W XVI wieku powstało wiele prac o charakterze ortograficzno-normatywnym w postaci osobnych traktatów. Na ten wiek przypada też rozpowszechnienie się druku. Pisownia pierwszych druków była tak samo chwiejna i niekonsekwentna, jak w średniowieczu. W dużej mierze zależała od zwyczajów i upodobań piszącego, a także drukarza. Podczas pierwszych dziesięcioleci XVI w. krakowscy drukarze czynili wyraźne wysiłki, aby uprościć oraz ujednolicić pisownię. Przede wszystkim podjęli próby ograniczenia wielofunkcyjności tej samej litery. Nie od razu to się powiodło.