Ich przeciwnikami z ramienia Partii Republikańskiej był senator z Ohio („dwóch synów Ohio ubiegało się o prezydenturę” – jak wtedy pisano) Warren Harding i gubernator Massachusetts Calvin Coolidge.
Cox popierał międzynarodowe zaangażowanie USA i ich udział w Lidze Narodów, republikanie byli zaś za izolacjonizmem. Te tendencje zdecydowanie przeważyły.
Cox został pokonany stosunkiem 60,3 do 34,1 procent głosów. Uzyskał tylko 127 głosów w kolegium elektorów wobec 404 Hardinga. Przegrał też w rządzonym przez siebie Ohio (stosunek głosów powszechnych wynosił 16 144 093 Hardinga do 9 139 661 Coksa).
Cox i Roosevelt zdobyli następujące stany: Wirginia, Kentucky, Karolina Północna, Karolina Południowa, Georgia, Alabama, Floryda, Missisipi, Arkansas, Luizjana i Teksas.
Znany pisarz amerykański Irving Stone w poświęconej przegranym kandydatom do prezydentury książce They Also Ran („oni też kandydowali”) stawia tezę, iż Cox był pod każdym względem wybitniejszy od Hardinga, uznanego potem przez wielu za jednego z najgorszych prezydentów w historii. Według Stone’a, w historii USA nie było bardziej wyraźnego przypadku, kiedy gorszy kandydat pokonał lepszego.