Coksowi przede wszystkim zaszkodziło wyraźne poparcie niepopularnej polityki Wilsona.
Mimo ogromnej porażki jego partner na liście, Franklin Roosevelt, został potem wybrany na prezydenta w 1932 i sprawował ten urząd przez ponad 12 lat (1933–1945), najdłużej w historii, mając opinię jednego z najwybitniejszych. Nie ulega wątpliwości, że mimo porażki jego kandydatura na wiceprezydenta pozwoliła mu zaistnieć na szerszej scenie i pomogła potem samemu sięgnąć po prezydenturę.
Późniejsze lata Po odejściu na emeryturę polityczną w 1921 Cox poświęcił się przede wszystkim rozwojowi swego prasowego imperium, zostając też właścicielem stacji radiowych i telewizyjnych. Był też wiceprzewodniczącym delegacji USA na World Economic Conference (Londyn, 1933). W 1946 gubernator Ohio Frank Lausche oferował mu nominację na wakujące miejsce w Senacie, ale Cox odrzucił tę możliwość powrotu do czynnej polityki.
Zmarł w Dayton. Pochowano go na Woodland Cemetery.
Lotnisko międzynarodowe w Dayton jest nazwane na jego cześć.
Linki zewnętrzne James M. Cox and the Dayton Daily News Find-A-Grave profile for James M. Cox Biografia ze stron Kongresu
Kategoria:Kandydaci Partii Demokratycznej na prezydenta Stanów Zjednoczonych Kategoria:Gubernatorzy Ohio Kategoria:Amerykańscy dziennikarze Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1957