Okres okupacji niemieckiej W czasie obrony Warszawy zniszczeniu uległo 80% sieci trakcyjnej, w wielu miejscach wybuchy bomb powyrywały szyny, a całe odcinki torowisk zostały zasypane gruzem. Z 398 wozów silnikowych do użytku nadawało się 160.
Komunikacja tramwajowa została uruchomiona 18 października 1939. Pod koniec 1939 funkcjonowało 11 linii tramwajowych. W czerwcu 1940 eksploatowano 90 km torów (76% stanu przedwojennego). We wrześniu 1940 wykorzystywano już 635 wozów tramwajowych; liczba pasażerów była wyższa niż przed wojną, gdyż tramwaje musiały zastąpić taksówki, autobusy, samochody prywatne i dużą część dorożek. W czasie okupacji w tramwajach panował bardzo duży tłok; pasażerowie jeździli na stopniach, buforach i zderzakach. Z uwagi na konieczność ograniczenia zużycia energii elektrycznej w wozach motorowych zablokowano wyższe biegi (po „czwórce“) i przerzedzono przystanki tramwajowe. Z powodu godziny policyjnej likwidowano komunikację nocną.
Od grudnia 1939 pomosty, a później części jednego z wagonów były przeznaczone wyłącznie dla Niemców;