Ostateczne zniesienie ograniczeń edukacji nie-Rosjan w roku 1905 sprzyjało dalszemu rozwojowi kałmuckiej inteligencji. Od roku 1880 Kałmucy regularnie pielgrzymowali do Churije (dzis. Ułan Bator). Pielgrzymki Baazy-Bagszy Menkidżujewa do Tybetu w latach 1891–1894 oraz wizyty buriackiego lamy Agwana Dordżijewa ożywiły naukowe zainteresowanie buddyzmem. Rewolucja 1905 roku przyniosła pierwsze oznaki kałmuckiego politycznego aktywizmu wraz z krótko żyjącą organizacją „Chorągwia Kałmuckich Populistów”, aktywną w latach 1907–1908.
W Związku Radzieckim thumb|Lama Lubsan Szarab Tepkin (1875–1941?) W reakcji na obalenie cara przez rewolucję lutową kałmuccy intelektualiści i aktywiści zaczęli wysuwać sprzeczne ze sobą żądania połączenia z Kozakami Dońskimi, albo opartej na kryterium etnicznym autonomii. Bolszewicy opanowali Astrachań 7 lutego 1918 roku i dopiero wtedy w ich szeregach pojawili się pierwsi rekruci pochodzenia kałmuckiego. Wojna domowa przyniosła zagładę Buzawa, z których większość wraz z Kozakami walczyła po stronie Białych. Zwycięstwo Armii Czerwonej na początku 1920 było naznaczone masakrami kałmuckich uchodźców, przy czym ok. półtora tysiąca Kałmuków udało się na wygnanie do Europy. Ta grupa stanowiła początek kałmuckiej diaspory w Europie i USA.