Buddyjska rzeźba była słabo rozwinięta, jednak inaczej było w przypadku malarstwa, które kontynuowało indo-tybetańskie wzorce. Kopiowanie, przechowywanie i nauczanie bardziej przystępnej buddyjskiej literatury i nauk – świętych pism, poezji religijnej, astrologii i medycyny – zajmowało większość uwagi Kałmuków, podczas gdy wyższe nauki były niedostępne ze względu na brak wykwalifikowanych nauczycieli.

Przełom XIX i XX wieku był dla Kałmuków okresem narodowego odrodzenia, co miało dwie zasadnicze przyczyny. Po pierwsze rozwinęła się wśród nich rosyjska i buddyjska edukacja, obejmująca coraz szersze warstwy społeczeństwa, co doprowadziło do powstania nielicznej kałmuckiej inteligencji, złożonej głównie z posiadających rosyjskie wykształcenie nauczycieli. Po drugie Kałmucy po około stuletnim okresie izolacji ponownie nawiązali relacje ze swoimi mongolskimi i buddyjskimi współbraćmi. W roku 1892 zniesiono przywileje arystokracji i administracyjną autonomię astrachańskich Kałmuków. Wybór książąt Cerena Dawida Tundutowa oraz Seren-Dżab Tümena do Dumy w latach 1906 i 1907 umocnił jednak wpływ arystokracji wśród Kałmuków. Niezadowolenie Kałmuków koncentrowało się głównie wokół pozostałych restrykcji w stosunku do edukacji nie-Rosjan oraz ich podziału pomiędzy administrację Astrachania, Stawropola oraz Kozaków Dońskich.