W sumie populacja Buzawa, w 1897 roku liczących 32 283 osoby, spadła do 10 750 w 1920, zaś populacja Kałmuków ogółem ze 190 600 w 1897 do 133 500 w 1926. Kałmucy pozostali w niemal całości wiejską populacją - tylko 1,3 procent z nich mieszkało w miastach.
4 listopada 1920 powołany został Kałmucki Obwód Autonomiczny ze stolicą w Astrachaniu. Wkrótce jego terytorium zostało poszerzone o ziemie Większych Derbetów nad jeziorem Manycz-Gudiło, w latach 1922–1925 do obwodu sprowadzono także pozostałości Buzawa oraz innych odizolowanych grup Kałmuków. W 1925 tradycyjne jasne pismo zostało zastąpione przez cyrylicę, co było zgodne z postulatami niektórych kałmuckich intelektualistów. Ustanowiono szkoły podstawowe z kałmuckim językiem nauczania. Pomimo postępów poziom wykształcenia pozostał niski w stosunku do innych regionów Rosji. W roku 1926 jedynie 12,2 procent Kałmuków umiało czytać i pisać (z czego tylko jedna czwarta w języku kałmuckim), w roku 1939 ta liczba podniosła się do 59,2 procent. W 1927 stolicę obwodu przeniesiono do Elisty. Nadal działało wiele klasztorów i w 1925 Lubsan Szarab Tepkin, który spędził 10 lat w Tybecie, został wybrany przywódcą kałmuckich mnichów jako szadżin lama.