W 1428 jeden z zapisów odnotował młynarza Mikołaja czyli rudnika obsługującego młyn do kruszenia rudy, który kupił zboże w Rogoźnie. W 1454 imiennie odnotowany został Piotr Okrągły mistrz kopalni rudy (łac „magister minere”) z Rogoźna czyli jak uważają historycy, zapewne z Rudy, którego pozwała panna Anna z Rogoźna. W 1500 nastąpił podział starostwa rogozińskiego pomiędzy dwóch braci, Mikołaja i Marcina Kretkowskich, tenutariuszy Rogozińskich. Kopalnia rudy żelaznej (łac. „minera alias Ruda”) miała stanowić ich wspólną własność, a ponadto Marcin otrzymał Hutę Pieczowską, a Mikołaj Hutę Marcinowską.
W XVI wieku z powodu wyeksploatowanie złóż rudy w miejscowości zanikł przemysł. W 1515 Mikołaj z Kretkowa wojewoda brzesko-kujawski, tenutariusz rogoziński, sprzedał za 30 grzywien opatrznemu Michałowi Wiączkowi nowy młyn Ruda wybudowany tam, gdzie od dawna znajdowała się opustoszała kopalnia rudy. Młynarz miał otrzymywać trzecią miarę z młyna, tak jak inni młynarze, a ponadto role, łąki i ogrody należące od dawna do tego młyna oraz prawo łowienia ryb więcierzami, drgubicą (czyli siecią trójwarstwową, posiadającą większe oka w częściach bocznych, która była używana dawniej do łowienia ryb, czasem ptactwa wodnego) i zabrodnią w rzece Wełnie od Rudy do granic wsi Wełna. Prawem tym natomiast nie były objęte stawy Rudny i Nadolny.