Z XIV wieku pochodzi zapis, który poświadcza również w miejscowości produkcję urządzeń rolniczych wykonywanych z żelaza co świadczy o przetwarzaniu wydobywanego surowca oraz jest dowodem na istnienie tu zakładów przetwórczych - huty, odlewni oraz kuźni. W 1326 król polski Władysław I Łokietek nadał mistrzowi Janowi odlewnię żelaza (łac. „malleum conflacionis ferri”) zwaną Ruda. Jan oraz jego następcy mieli dostarczać co sobotę dwa pługi żelazne (łac. „aratra de ferro”) oraz jedną radlicę (łac. „unccus, qui dicitur vulgariter redlizca”), a poza tym byli wolni od innych świadczeń. Rudnik Jan posiadał uprawnienia odpowiadające uprawnieniom sołtysa. On oraz jego następcy mieli prawo sądzić wszystkie przestępstwa, jakie w tej osadzie (łac. „in ipso malleo”). Jan miał prawo wziąć dla siebie zarówno trzeci denar, jak i dwa pozostałe co oznacza, że mógł pobierać całość opłat sądowych. Sam rudnik odpowiadać mógł tylko przed sądem króla lub jego starosty albo włodarza.