W średniowieczu obszar Śląska był polem zbrojnej rywalizacji między kształtującymi się ponadplemiennymi państwami – polskim i czeskim, by w XI w. zostać jedną z prowincji administracyjnych tego pierwszego podmiotu. Nastałe w XII w. rozbicie dzielnicowe Polski objawiło się załamaniem władzy centralnej i wyodrębnieniem niezależnych od siebie władztw terytorialnych, w których rządy sprawowali przedstawiciele rozrastającej się dynastii Piastów. Powstałe po 1138 r. księstwo wrocławskie początkowo, według zasady pryncypatu, podlegało zwierzchniej władzy księcia krakowskiego. Po zaniku pryncypatu, od 1202 r. istniały na Śląsku dwa dziedziczne księstwa – wrocławskie w posiadaniu potomków Bolesława Wysokiego, ograniczone do terenów Dolnego Śląska, oraz opolskie na Górnym Śląsku, gdzie panowali spadkobiercy Mieszka Plątonogiego. W kolejnych pokoleniach z dzielnicy wrocławskiej wydzieliły się dwa następne księstwa – legnickie i głogowskie, a z opolskiej trzy – bytomskie, raciborskie i cieszyńskie.