mały|upright=1.2|Podział polityczny Śląska w dobie rozbicia dzielnicowego Księstwa Polskiego z dodatkowo zaznaczonym księstwem opawskim (druga połowa XIII w.) Postępujący proces rozdrobnienia feudalnego przebiegał w warunkach niemal permanentnej wojny domowej, gdyż kolejne podziały często wiązały się z bratobójczymi walkami Piastów śląskich. Sytuację wykorzystywali władcy z państw sąsiednich, jak Czechy czy Brandenburgia, starający się budować własne strefy wpływów w regionie. Nie zahamowało to jednak rozwoju cywilizacyjnego Śląska, zwłaszcza jego części dolnośląskiej, która w XIII w. stała się pionierem przemian osadniczych i gospodarczych na ziemiach polskich.
Rozbicie feudalne Śląska osiągnęło apogeum na początku XIV stulecia, kiedy region był podzielony na dwadzieścia miniaturowych księstewek. Mimo fragmentacji politycznej zachowano wspólne podstawy systemu prawnego, łączące elementy polskiego prawa zwyczajowego z lokacyjnym prawem niemieckim. Równocześnie w poszczególnych księstwach następowało przejście od ustroju patrymonialnego do stanowego.