Pod jego kierunkiem w 1783 roku na pałacu w Dęblinie zamontowano jeden z pierwszych piorunochronów w Rzeczypospolitej.
W 1776 otrzymał probostwo w Stężycy nad Wisłą. W 1778 został kanonikiem inflanckim, a w 1786 warszawskim. W 1791 otrzymał godność kantora, później także archidiakona płockiego. W latach 1789–1792 był komisarzem cywilno-wojskowym ziemi stężyckiej. W 1812 został kustoszem sandomierskim. Tego samego roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa PolskiegoDziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego, 1812, nr 2, s. 13..
8 stycznia 1821 papież Pius VII mianował go biskupem pomocniczym warszawskim i biskupem tytularnym Lycopolis. Jednak sakry biskupiej nie zdążył przyjąć. W 1795 został kawalerem Orderu Świętego StanisławaZbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 210.. Był członkiem i korespondentem Królewskiej Akademii Nauk w LondynieStanisław Załęski: Historya zniesienia jezuitów w Polsce i ich zachowanie na Białej Rusi, T. II, Lwów 1875, s. 21. oraz Akademii Nauk w Mannheim.
Pochowany został w katakumbach cmentarza Powązkowskiego w WarszawieKazimierz Władysław Wójcicki: Cmentarz Powązkowski pod Warszawą T. 2, Warszawa 1856, s. 141–142..