Jeszcze w tym samym roku powrócił do Warszawy, gdzie nauczał matematyki i filozofii w kolegium jezuickim.
Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 został astronomem, matematykiem i fizykiem na dworze króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Urządził i nadzorował obserwatorium astronomiczne na Zamku Królewskim, gdzie wykonywał obserwacje. Wyniki jego dostrzeżeń wykorzystał w 1775 Leonhard Euler do obliczenia szerokości geograficznej WarszawyRocznik warszawski, t. 27, 1998, s. 81.. Zajmował się także określaniem współrzędnych geograficznych na podstawie zaćmień Słońca i Księżyca. W latach 1779–1799 sporządzał, pierwsze w Warszawie, systematyczne pomiary meteorologiczne dotyczące temperatury i ciśnieniaHistoria nauki polskiej, red. Bogdan Suchodolski, t. 2, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1970, s. 376.. Z ramienia Komisji Edukacji Narodowej był egzaminatorem geometrów. W latach 1774–1781 pełnił funkcję zastępcy prefekta szkoły normalnej w WarszawieJan Poplatek, Komisja Edukacji Narodowej: Udział byłych jezuitów w pracach Komisji Edukacji Narodowej, Wyd. Apostolstwa Modlitwy, Kraków 1973, s. 237.. Był jednym z inicjatorów stosowania nowych zabezpieczeń przed piorunami.