Podobnie, relatywną stabilność, mimo sukcesji kolejnych państewek, zapewniały państwa Liang (Wcześniejsze, Późniejsze, Północne, Zachodnie i Południowe) w Korytarzu Gansu.
Dla wszystkich państw ówczesnych północnych Chin charakterystyczny był administracyjny podział między rządzącą elitą koczowników a podporządkowanymi Chińczykami Han, co doprowadziło do stworzenia podwójnej struktury administracyjnej (jako pierwsze wprowadziło ten system państwo Han Zhao w 314). Wojny spowodowały wyludnienie północnych Chin do tego stopnia, że nie zasoby naturalne i terytorium, a zasoby ludzkie najbardziej ograniczały możliwości państw. Spowodowało to częste przesiedlenia ludności, a przymusowe migracje były elementem zakładania nowego organizmu państwowego.
Kolejnym zjawiskiem typowym dla tego okresu było powstanie wielkiej liczby zamkniętych, samowystarczalnych, niewielkich społeczności, zwłaszcza mieszkających w naturalnie obronnych miejscach, skoncentrowanych wokół lokalnego fortu czy twierdzy, które zapewniały im ochronę przed przemieszczającymi się armiami najeźdźców.