Północ Chin została podzielona na stosunkowo niewielkie i niestabilne organizmy polityczne, których elity rządzące w większości były niechińskie i wywodziły się z nomadów stepu.
Podstawą tych państw była siła militarna ich przywódcy, która gwarantowała łup jego armii, co jednak nie zapewniało długotrwałej stabilności: przegrana na polu bitwy, czy brak równie silnego następcy zazwyczaj powodowały zapaść państwa. Większości przywódców nie udało się przekształcić lojalności personalnej w lojalność wobec dynastii. Brak identyfikacji z państwem, więzów etnicznych czy religijnych, przyczyniały się do niestabilności.
Więzami etnicznymi charakteryzowały się cztery państwa z północnego wschodu, zajmujące dzisiejszą południową Mandżurię i północne Hebei, założone przez półosiadłe plemię Murong należące do Xianbei; dzięki mieszanej gospodarce przyswoili oni chińskie sposoby zarządzania, zachowując siłę uderzeniową koczowniczej kawalerii (tym samym tworząc model, który wykorzystywać będą wieki później np. państwa Liao czy Jin). Częściowo rolnicza baza ekonomiczna i więzi etniczne sprawiły, że państwa te (Wcześniejsze, Późniejsze, Północne i Południowe Yan) były relatywnie stabilne.