Zatwierdzenie jego wyboru przez Ministerstwo Administracji Publicznej nastąpiło dopiero w końcu maja 1947 r.

Pełniąc urząd prezydenta wykazał się jako dobry organizator i umiejętny kierownik gospodarki miejskiej. Przyczynił się do rozbudowy urządzeń komunalnych, podniesienia stanu higienicznego i estetycznego miasta. 20 maja 1947 r. stanął na czele Komitetu Budowy Teatru, który miał zastąpił pochopnie rozebrany (decyzją poprzednich władz komisarycznych Bydgoszczy) gmach Teatru Miejskiego na placu Teatralnym. Nowy Teatr Polski oddano do użytku w 1949 r.

Niewątpliwą jego zasługą było sprawne przygotowanie i przeprowadzenie w 1946 r. obchodów 600-lecia nadania Bydgoszczy praw miejskich, zwłaszcza zaś zorganizowanie w Bydgoszczy dużej Pomorskiej Wystawy Przemysłu, Rzemiosła i Handlu, która odbyła się od lipca do września 1946 r.

6 września 1949 r. zrezygnował ze stanowiska prezydenta Bydgoszczy oficjalnie „w związku ze złym stanem zdrowia”, lecz faktycznie z przyczyn politycznych. Zarzucano mu, że nie był „związany z elementami robotniczo-chłopskimi”, sprzyjał „sferom drobnomieszczańskim”, jak również że „nie przejawia większej aktywności politycznej”.