Od października 1934 r. do wybuchu II wojny światowej, jako zaprzysiężony rewident ksiąg, samodzielnie prowadził biuro rewizyjne w Warszawie. Badał m.in. rachunki Elektrowni Warszawskiej i Zarządu Miejskiego Warszawy.
W okresie okupacji niemieckiej od stycznia 1940 do czerwca 1944 r. był zastępcą właściciela, a następnie kierownikiem Zakładów Chemicznych „Alwa” w Szczebrzeszynie.
Działał również w konspiracji Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim, a po jego upadku opuścił stolicę z ludnością cywilną i uciekł w przebraniu pielęgniarza z obozu w Pruszkowie.
Prezydent Bydgoszczy 1 lutego 1945 r. został powołany na stanowisko Pełnomocnika Gospodarki Narodowej, a następnie na stanowisko kierownika Wydziału Przemysłowego miasta Grudziądza. 23 czerwca 1945 r. Wydział Przemysłowy Województwa Pomorskiego w Bydgoszczy mianował go tymczasowym dyrektorem naczelnym Wojewódzkiego Zjednoczenia Miejscowego Przemysłu Budowlanego na Województwo Pomorskie.
30 sierpnia 1945 r. Komisja Międzypartyjna w Bydgoszczy wysunęła Twardzickiego na stanowisko prezydenta miasta. Tego dnia Miejska Rada Narodowa w Bydgoszczy wybrała go prezydentem Bydgoszczy. Początkowo funkcję pełnił na podstawie tymczasowej nominacji.