1912 budowano fortepiany z mechanikami Schwandera i systemem alikwotowym (wykorzystanie martwych części strun).
W czasie I wojny światowej zatrudnienie spadło do 4 osób (przy jednoczesnym skróceniu czasu pracy), produkcja do 20%. Po śmierci Henryka (1914) wytwórnia z niewielkim powodzeniem (kryzys powojenny), prowadził Józef. Po jego śmierci (1922) spadkobiercy wraz z Bankiem Polskim utworzyli spółkę akcyjną. Wkrótce jednym z akcjonariuszy, dyrektorem zarządu i fabryki, a w końcu właścicielem (od ok. 1926) został Aleksander Granke, który prowadził zakład do II wojny światowej. Rozpoczął numerację instrumentów od 6000. 1926 wytwórnia zatrudniała 30 osób przy wyposażeniu w silnik 12 KM i produkcji 120 instrumentów rocznie; 1930 silnik 28 KM, 50 prac. i kapitał 150.000 zł; 1934 produkcja wartości 125 000 zł i kapitał 400 000 zł. 1935 zatrudnienie spadło do 9–14 osób, produkcja do 10 instrumentów przy zapasie z lat poprzednich 63 instrumentów – sprzedano 18 instrumentów; 1936 – 9 osób, produkcja 9, zapas 55, sprzedaż 13; 1937– 6 –14 osób, produkcja 5, zapas 53, sprzedano 27;